-
Het hondensnoepvrouwtje
Elke ochtend zat ze daar al.Plastic stoel. Sigaret.Alsof ze onderdeel was van de flat zelf. Bram trok meestal een beetje aan de lijn zodra we haar naderden. Niet uit angst. Meer uit nieuwsgierigheid. Of omdat hij rook interessant vond. Honden hebben lage standaarden. Ze groette me altijd.Niet vriendelijk. Niet onvriendelijk ook.Meer alsof we samen een… — read more
-
Lunch
Mijn kop regent tranen, bij elke hijs. Een smerige gewoonte, ik weet het. Natuurlijk weet ik dat! ‘Iedereen heeft recht op ten minste één smerige gewoonte,’ had ik Kimber toegebeten. ‘En jij dus ook. Een recht, een godvergeten recht. En plicht natuurlijk. Vanzelfsprekend plicht. Wij hebben de nobele plicht een smerige gewoonte te ontwikkelen, lief… — read more
-
Kunstenaar van het veld
Het veld waar wij Bram uitlaten is eigenlijk geen veld, maar een overgebleven stuk land tussen Koedijk en een natuurgebied. Er staan paaltjes. Niemand weet wie de paaltjes heeft geplaatst. Ze zijn er altijd geweest, net als de hondenpoep en de plastic tasjes die in de meidoorns wapperen als vlaggetjes van een verloren expeditie. Op… — read more
-
Bobby 2022-2026
Bram trekt aan de lijn zodra we het veld oplopen. Het gras is nat, modderig. Zijn poten zuigen bij elke stap. Langs het pad staan de houten paaltjes met prikkeldraad. Op het eerste paaltje staat een windmolentje. Rood met geel. Het draait scheef. Een vrouw met een herdershond blijft staan. “Dat zat er gisteren nog… — read more
-
Wandeldagboeknotitie
Bram loopt voor me uit, alsof hij nergens weet van heeft.Zijn neus laag bij de grond, zijn wereld overzichtelijk: geur, spoor, wind. Ik volg, stap voor stap, de rollator zacht piepend als een oude gedachte die zich niet laat wegdrukken.Langs het pad staan bomen.Gewoon bomen.Stil, aanwezig, zonder haast. Ik blijf even staan.Kijk omhoog.Het licht valt… — read more
-
Alles wandelt mee
Bram loopt voor me uit, alsof hij het bankje al heeft bedacht voordat ik wist dat ik erheen wilde.De zon ligt zacht op het pad, de wind is er, maar bemoeit zich nergens mee.We wandelen zonder doel en precies daarom komen we ergens. Mijn moeder belt.Haar stem draagt twee werelden tegelijk.Een vriendin die binnenkort zelf… — read more
-
De mindfulness bel op de smartphone en er hoeft niets opgelost te worden
De bel ging.Ik schrok er niet eens van, wat op zich al verdacht is, want meestal schrik ik van alles.Misschien wen je eraan. Misschien word je gewoon ouder. De hond stond stil.Of ik stond stil, dat weet ik nooit precies.Hij keek naar iets wat ik niet zag. Dat heeft hij vaker.De lucht hing een beetje,… — read more
-
Abonneren
Geabonneerd
Heb je al een WordPress.com-account? Nu inloggen.
Open Ruimte 