Open Ruimte

Bram snuffelde vandaag langer dan normaal aan een graspol.
Op zoek naar korte transmissies uit de open ruimte.
Ik stond te wachten met mijn rollator en opende ondertussen Radio Garden.

Een man in Portugal praatte ergens doorheen met de vermoeidheid van iemand die al dertig jaar dezelfde knop indrukt. Daarna kwam muziek. Daarna reclame voor autobanden. Daarna stilte. Kleine kraakjes. Alsof de ether zelf even moest nadenken.
Bram keek achterom.

Ik draaide verder aan de aarde.
Een zender uit IJsland.
Een vrouw lachte ergens in de verte.
Een filemelding in een taal die klonk alsof stenen leerden zingen.

Raar eigenlijk.
Dat je op een groen veld in Nederland kunt staan, met bezweet voorhoofd en een hond die dringend een struik moet onderzoeken, terwijl tegelijkertijd iemand in Peru een nachtprogramma presenteert voor mensen die niet kunnen slapen.

Misschien zoek ik daarom radio op.
Niet om informatie.
Niet eens om muziek.
Maar om af en toe te horen dat de wereld nog ademt zonder dat ik daar iets voor hoef te doen.

Bram trok zacht aan de lijn.
Een stem uit Polen zei iets wat ik niet verstond.
Toch klonk het vreemd geruststellend.