Open Ruimte

Bram loopt voor me uit, alsof hij nergens weet van heeft.Zijn neus laag bij de grond, zijn wereld overzichtelijk: geur, spoor, wind. Ik volg, stap voor stap, de rollator zacht piepend als een oude gedachte die zich niet laat wegdrukken.Langs het pad staan bomen.Gewoon bomen.Stil, aanwezig, zonder haast. Ik blijf even staan.Kijk omhoog.Het licht valt… — read more

Bram loopt voor me uit, alsof hij het bankje al heeft bedacht voordat ik wist dat ik erheen wilde.De zon ligt zacht op het pad, de wind is er, maar bemoeit zich nergens mee.We wandelen zonder doel en precies daarom komen we ergens. Mijn moeder belt.Haar stem draagt twee werelden tegelijk.Een vriendin die binnenkort zelf… — read more

De bel ging.Ik schrok er niet eens van, wat op zich al verdacht is, want meestal schrik ik van alles.Misschien wen je eraan. Misschien word je gewoon ouder. De hond stond stil.Of ik stond stil, dat weet ik nooit precies.Hij keek naar iets wat ik niet zag. Dat heeft hij vaker.De lucht hing een beetje,… — read more

Bram liep voor me uit alsof hij ergens verwacht werd.Niet door mij in ieder geval, want ik had geen idee waar we heen gingen. Ik liep erachteraan met mijn rollator, die vandaag weer piepte alsof hij bezwaar had tegen het leven zelf.Misschien had hij gelijk. De wind was er ook.Niet indrukwekkend, maar aanwezig, zoals een… — read more