Open Ruimte

Er gebeurde iets tijdens het lopen met Bram.Hij liep voor me uit, zijn staart recht omhoog.Ik achter mijn rollator. Ik dacht aan de dagen na mijn operatie.De pijnstillers.De morfine.De dromen die daaruit kwamen, zo fel dat ik ze bijna nog zie.In die dromen leek ik het geheim van het universum te begrijpen. Alles. Leven, dood,… — read more

Ik liep met Bram langs de bosrand. Hij snuffelde. Alsof de wereld in zijn neus paste. Ik dacht: verandering. Niet in een zaal vol wierook. Maar gewoon. Door iets te doen. Door te struikelen en toch door te gaan. Leven is als wandelen. Te gewoon, te saai, zeggen ze. Maar in elke stap zit iets.… — read more

Afgelopen week ging ik finaal op mijn muil met de fiets. Gewoon plat op straat. Bram keek me aan alsof hij zich afvroeg of hij voortaan zelf het stuur moest nemen. De tien-minuten wandelingen ruilde ik tijdelijk in voor een kort loopje naar het perkje. Daar deed Bram zijn plicht en ik ook, door overeind… — read more

Ik wandel tien minuten met Bram. Tien minuten, dat is het contract dat mijn lijf met de tijd heeft afgesloten. Geen seconde langer, want dan breekt er misschien iets (weet ik veel? Ben in training, mensen). Er jaagt altijd een tijger achter me aan. Niet zichtbaar, wel hoorbaar: hij hijgt in mijn nek, hij heet… — read more

Karin en ik voeden Bram samen op. Het principe is eenvoudig: één hond, twee bazen, dezelfde commando’s. Maar zodra wij samen roepen, kiest Bram steevast een derde weg. Op de wandeling gebeurde het weer: precies op het smalste stuk van het pad kwam een tegenligger aan. Ik zei: “Bram, naast!” Karin zei: “Bram, hier!” En… — read more

Bram loopt vooruit, de kleine held met zijn neus in de wind. Ik schuifel erachteraan, mijn rollator piepend als een winkelwagentje dat geen zin heeft. Soms denk ik: ik moet sneller, anders kom ik er nooit. Maar sneller gaan voelt als een knieval: dat ik bang ben niet aan te komen. Toen herinnerde ik me… — read more