Vandaag officieel met pensioen. Ik ken de verhalen over collega’s die een jaar na hun pensionering al het loodje leggen. Niet uit frustratie of iets dergelijks. Gewoon een ongeluk, een ziekte. Of het leven stopte gewoon.
Ik moest er vroeger nooit aan denken om niet meer te hoeven werken. Wat doe je dan met je tijd? Kon mij er werkelijk niets bij voorstellen.
Gelukkig keken mijn laatste werkgever en ik beiden een andere kant op. Ik vond dat prima. Edoch zijn wij, op nadrukkelijk verzoek, uit elkaar gegaan. Ik heb daarna nooit meer gewerkt. Het heeft mij zeker vijf jaar geduurd om daar een beetje aan te wennen.
Het geluk of toeval wil dat ik zo’n vijf jaar daarvoor scheidde van mijn toenmalige vrouw. Ook daar zijn wij, op nadrukkelijk verzoek van de ander, elk een andere kant op gegaan. Ben gelukkig wel weer getrouwd.
Kreeg vanmorgen een tompouce, twee stevige whiskyglazen en een tegeltje met een afbeelding van onze hond.
Geef een reactie