Sinds een kleine maand voel ik mij een schrijver. Dat begon het laatste woord van de eerste versie van mijn boek. Het laatste woord was: ‘Nah’. Het antwoord op de vraag aan mijn heldin of er nog verder iets moest worden onderzocht.
‘Nah!’ Nee joh, niet meer nodig. Ik kan leven met het niet zeker weten. Dat laatste werd natuurlijk niet uitgesproken. Dat moest de lezer zelf maar ontdekken, vond ik.
Vanzelfsprekend deelde ik tekst met wat mensen, in dit geval een samenvatting van het boek.
Ik ben sindskort lid van een informeel schrijversforum. Daar kwam al snel de kwinkslag dat ‘Nah’ mogelijk een tikkeltje narcistisch zou zijn. Een boek schrijven en dan eindigen met je eigen naam, al dan niet in spiegelschrift. We hebben er hartelijk om gelachen.
De volgende feedback lag meer in de lijn van: Er moet wel heel wat gebeurd zijn, wil de hoofdpersoon gewoon rustig doorgaan met haar leven en de verdere speurtocht staken.
Daar moet ik wat langer onderzoeken.
Geef een reactie