Open Ruimte

Ik wandel tien minuten met Bram. Tien minuten, dat is het contract dat mijn lijf met de tijd heeft afgesloten. Geen seconde langer, want dan breekt er misschien iets (weet ik veel? Ben in training, mensen). Er jaagt altijd een tijger achter me aan. Niet zichtbaar, wel hoorbaar: hij hijgt in mijn nek, hij heet — read more

Karin en ik voeden Bram samen op. Het principe is eenvoudig: één hond, twee bazen, dezelfde commando’s. Maar zodra wij samen roepen, kiest Bram steevast een derde weg. Op de wandeling gebeurde het weer: precies op het smalste stuk van het pad kwam een tegenligger aan. Ik zei: “Bram, naast!” Karin zei: “Bram, hier!” En — read more

Bram loopt vooruit, de kleine held met zijn neus in de wind. Ik schuifel erachteraan, mijn rollator piepend als een winkelwagentje dat geen zin heeft. Soms denk ik: ik moet sneller, anders kom ik er nooit. Maar sneller gaan voelt als een knieval: dat ik bang ben niet aan te komen. Toen herinnerde ik me — read more

Ik liep met Bram en de rollator, over zo’n pad waar je nooit iets verwacht. Gewoon een strook tussen sloot en akker, te smal voor stampij, te breed voor introspectie. Tot je erin zit. Tot het moment daar is: precies dáár, waar het pad versmalt tot een zenuw tussen weiland en prikkeldraad, verschijnt de tegenligger. — read more

Sinds ik met rollator en hond loop, groet men mij niet zomaar. Nee, het is een nationale hobby geworden. Vroeger kon ik nog anoniem door de straat marcheren, stevige man, ex-basisschooldirecteur, zware stem. Mensen hielden afstand, misschien bang dat ik de taalnazi op ze los zou laten. Maar nu? Nu gaat het te ver. Het — read more

Wandelen met Bram is een merkwaardig iets. Mijn hart, mijn spieren en zijn krulstaart varen er wel bij, maar vooral mijn hoofd krijgt rare kuren. Zodra we de straat op stappen, begint mijn brein zich te gedragen als een losgeslagen ambtenaar in een half ingestort archief. Hij trekt lades open, zwaait met vergeelde dossiers en — read more