Open Ruimte

Ik liep met Bram langs de bosrand. Hij snuffelde. Alsof de wereld in zijn neus paste. Ik dacht: verandering. Niet in een zaal vol wierook. Maar gewoon. Door iets te doen. Door te struikelen en toch door te gaan.

Leven is als wandelen. Te gewoon, te saai, zeggen ze. Maar in elke stap zit iets. Je leert pas als het moet. Zoals ik in Parijs. Ik had honger. Ik moest brood kopen. De bakker lachte me uit. Toen leerde ik Frans. Zo ook nu: als ik niet ga, wordt Bram boos. Dan legt hij ’s nachts zijn poot op mijn voorhoofd.

Fouten maak ik altijd. Ik dacht een kortere weg te nemen. Het werd een sloot. Mijn schoenen weg. Bram keek me aan. Alsof ik gek was. Maar ik leerde iets. Ik vond spieren waarvan ik niet wist dat ik ze had.

Het beste is dit: dat je de tijd kwijtraakt. Plotseling voel je iets nieuws. Bram sprong laatst dwars door een heg. Ik dacht: daar zit het. Niet van A naar B. Maar via de struik.

Misschien is mijn leven zo. Een leertijd. Een hond als leraar. Hij zegt niks. Toch leert hij me iets. Als hij snuffelt in de bladeren, denk ik aan kinderen. Ze wijzen naar de lucht en zeggen: “Kijk, een wolk.” Zonder te weten wat het is.

Dus ja. Leven is wandelen. Stap na stap. Dag na dag. Ik kom thuis met modder op mijn knieën. En een lach. Zonder reden.