Afgelopen week ging ik finaal op mijn muil met de fiets. Gewoon plat op straat. Bram keek me aan alsof hij zich afvroeg of hij voortaan zelf het stuur moest nemen.
De tien-minuten wandelingen ruilde ik tijdelijk in voor een kort loopje naar het perkje. Daar deed Bram zijn plicht en ik ook, door overeind te blijven. De rest van de meters deed Karin, alsof ze de Vierdaagse liep en ik alleen nog maar de intocht mocht bekijken.
Plots liep ik slechter dan een half jaar geleden. Mijn benen deden alsof ze er geen zin meer in hadden en overlegden waarschijnlijk ’s nachts over ontslag. Ondertussen lag een vriend in het ziekenhuis. Dat maakt alles wat stiller, hoe je het ook wendt of keert.
Vandaag liep ik weer tien minuten. Tien! Geen elf, geen negen, precies tien. Ik strompelde, ik zweette, ik vloekte, ik haalde het. Toen ik thuiskwam keek Bram me aan alsof hij wilde zeggen: baas, je hebt de zwaartekracht even overwonnen. Voor nu. Morgen val je weer.
En dat is misschien hoe het is: je wint nooit echt, maar soms, heel even, is er een kleine overwinning die groot genoeg is om de dag te dragen.
Open Ruimte 
Geef een reactie op openruimte Reactie annuleren