Open Ruimte

Bram loopt vooruit, de kleine held met zijn neus in de wind. Ik schuifel erachteraan, mijn rollator piepend als een winkelwagentje dat geen zin heeft. Soms denk ik: ik moet sneller, anders kom ik er nooit. Maar sneller gaan voelt als een knieval: dat ik bang ben niet aan te komen.

Toen herinnerde ik me die zin die ik ergens las: traagheid is een uitdrukking van zelfverzekerdheid. Ik glimlachte om de absurditeit. Want hoe zelfverzekerd oog je, strompelend achter een blaffende hond, rollator voor je uit? En toch, misschien schuilt er iets in.

Traagheid zegt: ik vertrouw de weg. Ik hoef hem niet te beheersen, ik hoef niet te bewijzen dat ik meedoe. Ik mag gewoon bewegen, stap na stap.

En Bram kijkt achterom, zijn blik een vrolijke check: we hebben tijd zat, oude baas.

Zo werden hond, man en rollator een processie van komische ernst, langzaam, belachelijk misschien, maar toch vol vertrouwen.