Gisteren wandelde ik met Bram.
De lucht rook naar brandend haardhout en herfst.
Er zijn dagen dat het stil is in mijn hoofd, maar gisteren niet.
Gisteren klopte er iets op de deur van binnen.
Het was het verhaal van mijn oudste dochter.
Zes jaar stilte, zo lang dat het bijna een ander leven lijkt.
Maar soms, zomaar tijdens het lopen, komt ze terug.
Niet als verwijt, niet als geest, maar als iets wat gehoord wil worden.
Ik heb geprobeerd dat verhaal te begrijpen, te hervertellen, te helen met woorden.
Maar woorden maken er steeds weer een verhaal van en verhalen blijven leven zolang je ze voedt.
Dus ik probeerde iets anders: ik luisterde zonder te antwoorden.
Bram snuffelde aan het gras, keek even op, alsof hij wist: dit is zo’n moment.
Ik liet de klop op mijn deur zijn werk doen, zonder de deur te openen.
Misschien is dat heling, niet door vergeten, niet door begrijpen,
maar door het verhaal te laten rusten aan de andere kant van de deur.
Alles wandelt mee.
Zelfs wat je niet meer vertelt.
Open Ruimte 
Plaats een reactie