Open Ruimte

Je hoort vaak: een hond is een hond.
Maar ik heb er één die mij dagelijks tegenspreekt.
Hij heet Bram. Hij kijkt alsof hij het hele universum begrijpt, vooral het moment waarop ik een broodje pindakaas met sambal, gebakken uitjes en banaan wil eten.

Zijn genetic programming (wat een woord, alsof hij door Philips in Eindhoven is ontworpen) schrijft voor dat hij dingen moet terugbrengen. Ballen, stokken, mijn zelfrespect.

En altijd nat.
Alles is nat sinds Bram er is.

Hij is gebouwd als brug tussen werelden:
een Labrador die nooit ophoudt met dragen,
een Poedel die nooit ophoudt met denken.
Samen een soort clown met zwemvliezen.

Ik dacht: handig, een hond.
Maar het bleek een spiegel.
Want als ik hem geen uitdaging geef,
begint hij te graven.
In de tuin en in mijn ziel.
Als ik hem geen liefde geef,
begint hij te piepen.
Niet beneden in zijn bench, maar in mijn hoofd.

Een Labradoodle vergt onderhoud.
Apporteren → elke dag.
Water → zoveel mogelijk.
Knuffels → tot je er zelf moe van wordt.
Geduld → tot je eigen genetische programmering het begeeft.

En toch.
Soms meen ik te horen dat hij Kierkegaard citeert in zijn slaap.
Een zacht gemompel, iets over “de sprong in het absurde”.
Ik luister en denk: misschien heeft hij gelijk.

Ik denk dat ik hem opvoed.
En natuurlijk voedt hij mij op.
Hij leert mij dat alles eindeloos herhaald kan worden:
het gooien van een bal,
het wachten bij een plas,
het vergeten van de tijd.
En dat, beste lezer, is de handleiding.
Niet voor Bram.
Voor mij.

*Voetnoot: In 1957 stond er werkelijk een man in de Haarlemmermeer met een hond.
Hij probeerde het dier Kierkegaard uit te leggen.
Het dier blafte driemaal, draaide zich om en groef een kuil.
De man noteerde in zijn dagboek:
“Misschien is dit het zuiverste commentaar op de menselijke existentie.”

Daarna at de hond zijn schoen.