Open Ruimte

Wat is het beste moment om te wandelen?

Volgens de experts (en dat zijn er tegenwoordig veel), zijn er drie ideale momenten: ’s ochtends, wanneer je hoofd nog zo leeg is als de kerk op maandagochtend, ’s middags als je denkt dat je energie hebt (maar dat is vaak een misverstand) en ’s avonds, wanneer je van binnen borrelt en niemand weet waarom.

Maar het beste moment, jongens, het beste moment om te wandelen is het moment waarop je het ook echt doet. En dat is meestal het moment waarop je er het minste zin in hebt. Zoals bij mij vandaag.

Want vanochtend ging ik op pad. Niet voor een wandeling, maar naar Schiedam. Met de Van Morrison. Bezoekje aan mijn moeder. Mijn oude moeder. Ik zeg dat niet oneerbiedig, ze dróeg die titel vorige week met flair, toen ze zevenentachtig werd. We waren erbij, mijn vrouw en ik, bij het snijden van de taart, de parade van kaas en worst, de parade van broodjes, de parade van soep — jawel, soep! Midden in een hittegolf. De mussen lagen als versleten kussentjes op het balkon, maar in ons gezin betekende verjaardag: SOEP. Punt.

Tot een echt gesprek van kind tot ouder, van zoon tot moeder, kwam het niet. Met name omdat de zus van Frans zichzelf graag hoorde praten, Tante Greet voortdurend wilde weten wat er werd besproken en mijn jongste zoon alles uit de kast haalde om de fantastische kleinzoon van zijn oma te zijn.
Hoewel wij de belangrijkste zaken tegen elkaar hebben uitgesproken en de moeilijkste dingen reeds hebben besproken, blijft het goed om vinger aan de pols te houden. Het werd wederom een waardevolle ochtend, die vreugdevol overging in de middag. Maar van wandelen kwam het niet.

Op de heenweg had ik mij voorgenomen om na het bezoek aan mijn oude moeder, mijn wandeling te houden aan de Maasboulevard. Fantastische plek, waar ik menig uur in mijn jeugd doorbracht. Ik had echter mijn wandelstok bij me, in plaats van mijn twee Nordic Walking sticks. Dat ging ‘m dus niet worden.

Nu is Schiedam Alkmaar geen wereldreis. Maar met drukte, de wegwerkzaamheden en het niet willen geloven van de routeplanner van Google, deed ik er toch zo’n 2 uur over.

Ik kon, eenmaal thuisgekomen, de wandelboost wel gebruiken. Ik gaf mij echter over aan flessen gekoeld water, de aandacht van mijn vrouw, de bank. En voor ik het wist was het tijd voor het avondeten.

Karin had haar beste beentje voorgezet.Ik kreeg een interessante vegamaaltijd voorgeschoteld met kip (gelukkig maar) en libanees flatbread.

Dan buik je eerst even uit natuurlijk en verdiep je je in het wel en wee van ‘B&B Vol Liefde’.

Maar ik ken mijzelf. Als ik nu de chain brak, wandelde ik nooit meer.

En ik was moe, jongens….

Maar ik ging.
Ik deed mijn rondje.
Mijn tienminutenpas.
Op pure koppigheid. Op de geur van flatbread.

Vierhonderdnegenenvijftig meter.
Niet mooi.
Niet snel.
Maar het telde.
En morgen telt opnieuw.